فصلنامه ادبی داستانی خوانش

حرف های یک حرف / حسین فاضلی

حرف های یک حرف / حسین فاضلی
نویسنده: حسین فاضلی

 

1-

می‌ایستم در گوشه‌های نشستن

وقتی که پنجره رو به سوی دست‌های درازِ تو باز می‌شود

باز باز می‌کنم پشتِ میز یکی یکی برگ‌های سفیدِ سرو را با مداد

و بامداد را دوره می‌کنم:

سالِ بد

سالِ باد

باد می‌گیرد از پنجره دست‌های آبیِ پرده را می‌کشد مشکی

کفترهای سفید می‌کشند عقب بر روی بام با گربه

پُل لمس می‌کند تنِ دجله را با شلاق

دجله دف می‌زند به سر به سینه

و حروف از تنش هم‌چنان به هوا بخارِ می‌شود که ببارد:

انا الحق

 

2-

با کلمه که می‌خواهم بینایی خود را به دست آورم دست آورم. کلمه دیدن را به من می‌بیند و من به نگاه کلمه (در) می‌بینم و می‌بینیم با هم نگاه را (در)، نگاه می‌کنیم. و از این طریقِ طریقت است که می‌توانم بینایی واقعی را (در) ورای دیدن پیدا کنم (در) را باز

باز (در) ببینم.

از دیدنِ تو تا نگاه من

یک کلمه فاصله است

فاصله را نمی‌بینم

کلمه کلید می‌شود

و نگاه تو ناگاه

آگاه

کلمه‌ای برای دوست داشتن،

می‌بینم (در) را که

باز

بسته – می‌شود

کلید می‌کند

کلید می‌شود

پشتِ هر کلمه که می‌ایستم یا هر کلمه‌ای که پشتِ من می‌ایستد پشتم داغ می‌شود مثلِ شانه‌ها با شیارهای شلاق وقتی از رو می‌روم می‌روم به رو

روبرو ( او )

من مثلِ حرفِ آخر تنها

با الف

لام

میم

با یک کتابِ شعر

من مثلِ خنده خنده‌ام نمی‌گیرد

آن‌گاه از مثنوی ِ صورتِ تو

این فاصله

این فصل

هر فصل سر فصل می‌شود فصل می‌شود.

این بار دار

با هر (در) باز

باز می‌شود

وقتی که مثنوی از پوستینِ آبشارِ سرخِ شانه‌های شطحیات

با دست‌های ناصاف باز

بر چوبِ چشم‌های تو

شلاق می‌خورد

این‌بار روحِ دجله به دیوار (در)

می‌زند .

 

 

مشهد / دی ماه 1385

مربوط به ماهنامه شماره 7