فصلنامه ادبی داستانی خوانش

مهدی صمدانی

مهدی صمدانی
نویسنده: مهدی صمدانی

 

همین‌طور فکر کنیم

            کفش‌هایمان را واکس بزنیم

    برویم؛     که تو را شکل من بوده است       و بپیچیم تا ...

                  کسی از کسی درد می‌گیرد برای تولدش

و اگراز من بپرسید؛     شیون را ادامه دهیم تا آخر

                      آدم که شد    بند را از پایش برداریم

    زندان که نیست    پرنده هست    شب بود گفتم :       ولت می‌کنم در قاب بمانی

همان جا بود که گفت :     بد نیست    تو را با لبخند عوض کنم وقتی ،

افتادنت را ول کنم      دیوار را بچسبم      باد شوم      گل را بر‌دارم

                                                                                        تو را پرپر.

 

موزه را که بر‌گشت ، خیال ماند       بماند

اگر دور کرد ، گمش کن      سایه‌اش را بگیر

 

گرفتیم     پیر بود    خیابان رد شد

 

پیر شویم     همین‌طور بیاییم       فکر را بر‌داریم

به تابلوی کوچک که برسیم      عکس را برداریم

حتی همسایه را.

نه!!      همسایه باشد     شمشاد را بر‌داریم

 

ولش کن     جای این را با آن عوض

اول مرا     می خواهی به‌جایش « اگر قهر کرد» را بگذار

بهتر است بروی      تهران را کوچک بکنی      بکٌشی ترس‌ات را

بیایی     مرا ول نکنی     برویم اوین

پا بگیرد«هق هق»       جای قفل را عوض کنیم

بند که شد    می‌ماند     برود ، نرود

می‌روم    مرا بچین    اگر خواستی میز را

بیا       احضارم کن

                 استکان را بر‌داریم.

 

 

 

 

 

 پیاده نبودیم -  نه اصلا نبودم

 پشت سرمان می‌افتاد      آمدن‌مان

 پاشنه‌ی کفش‌ات را کشیدی      و خمیازه‌ای که راه به دهان عابر داشت

 داشت می‌رفت     داشت می‌دید

 داشت مثلا هیچ نقلیه‌ای راه نمی‌داد و در صحنه افتاده بود : کافی است.

 کافی است مخالف این چاله چوله‌هایی باشی که از نوازشت غلتیده‌اند

 مخالف افتادنی که در کتاب وکیف‌ات نیست

 ومن اصلا پشت سرم نبودم

 وتو هم نخوانده بودی که روز آمدنت     می‌شود این متن را از روی زمین برداشت‌ !؟

 وفکر کرد که روی‌اش این کلمات افتاده باشد     تو معاصر رفتن من بودی

 برگشتیم – نه گشتیم -  گشتیم     زمین رفته بود از دست و     

   تو مخالفت کردی : چرا پیاده آمدم        مقابل اسمت

 نه اصلا نبودیم – بودن پشت سرمان بود

 شما به گردن هم بود     حرف‌هایتان

 من پیاده‌رویی بودم که از چاله‌ی ما سر درآورده

 پرده را کنار زدم گفتم :       افلیا !       افلیا !

 این گودال را با کدام غمزه‌ی نباتی‌ات بپوشانم                 بهتر است بدانیم :

                                                                             من کاشف اولین فاصله‌ات بودم

تک سلولی‌ای که قدم‌های تو نازش می‌کرد

                                                        تک    تک افتادی ...

 

 p

 

پاشنه‌ی در را کشیدی      چون پیر‌مردی که پایش را دوچرخه‌ای می‌برد

زبانت را گذاشتی    برای خانه‌ای      که نور بر زرورق نمی‌انداخت

ترسیدی      آمدی

آمد کنار تو      تو ...!!

تو تنها پرانتزی بود که می‌شود گاهی باز نشود

وما گفته بودیم      چرا گاهی مثل چون و چرا می‌رسیم       به جمله‌ای که الزامی است

وچرا بعضی روایت‌ها، آن‌قدر حرکت‌شان کند است که مثلا :

کلمه‌ای بیاید و بگوید :     من هاملت‌ام      مرده شور این کفش راببرند

لطفا پیاده شوید از برابر نامم       از چاله‌ای که قصد مرا دارد     از من

از تصادف که کم دارید       از...

این را خودت بهتر گفتی :      در کوچه      در راه

در وقت افتادن از چشم یک میدان       شاید در کنار آدرسی گوشه‌ی پاکت

نوشته بودی

               اصلا

                   مسئله

                         همین چیز دیگر است.

مربوط به ماهنامه شماره 5